Ceremonie voor Transformatie

Het doel van deze Ceremonie is loslaten om ruimte te maken voor iets nieuws. De Ceremonie werd in eerste instantie aangeboden tijdens de watercyclus van het eerste traject van de Elementencursus. Later is deze Ceremonie tijdens een Samhain viering voor het eerst voor een groep georganiseerd.

Veel mensen die vooraf huiverig waren om aan deze Ceremonie deel te nemen, geven achteraf te kennen heel blij te zijn dat ze dit gedaan hebben. Een aantal reacties van deelnemers is onderaan deze pagina geplaatst.

Omdat deze Ceremonie voor veel mensen zo'n grote helende kracht blijkt te hebben, wordt deze nu ook in individuele sessies aangeboden.

Hoe heftig je de Ceremonie ervaart heeft alles te maken met hoe diep je bereid en in staat bent om het water in te duiken. Blijf je aan de oppervlakte, waar alles overzichtelijk is, of zwem je naar de diepere lagen, waar het zonlicht niet meer door dringt? Er gebeurt niets dat jij niet wilt.

Bij het leiden en begeleiden van deze Ceremonie voor groepen word ik bijgestaan door mensen die zelf al minstens één keer aan de Ceremonie hebben mee gedaan. Zij begeleidt elk onderdeel intuïtief en hanteert daarbij de sjamandendrum.

Maar wat houdt de Ceremonie nou eigenlijk in? Als eerste ga je bedenken welk aspect je in een volgend leven zou willen bezitten. Hier ga je in een creatief proces mee aan de slag. Dit mag zo abstract of realistisch als je maar wilt. Vervolgens ga je bij je zelf onderzoeken wat jouw groei tegenhoudt en wordt je door je geholpen om dit los te laten, o.a. door een ceremoniële reis door een labyrint. Als je als herboren uit het labyrint tevoorschijn komt, heb je de keuze om inderdaad anders in het leven te gaan staan. Dan ben je succesvol geweest in het loslaten.

Je kunt je individueel of als duo opgeven. Als je je individueel opgeeft, zal ik je aan een partner koppelen.

Bij de groepsceremonie wordt afgesloten met een cirkeldans. Bij individuele sessis met een intuïtieve dans.

Reacties

Ik vond de Ceremonie erg indringend en bevrijdend. Ik wist wel meteen wat ik kwijt wilde. Mijn onzekerheid. Hoe ik dat op een masker moest laten zien was wat lastiger. Uiteindelijk heb ik gekozen voor felle kleuren. Ik heb namelijk de neiging om altijd donker gekleed te gaan om minder op te vallen.

Toen kwam de reis zelf. Ik werd gekoppeld aan Oege en mocht als eerste. Daar was ik wel blij mee. Oege vertrouwde ik volledig en dat maakte hij ook helemaal waar.

Terwijl ik op de grond lag realiseerde ik me opeens dat ik niet alleen mijn onzekerheid kwijt wou, maar ook mijn eigenwijzigheid. Doordat ik niets kon zien vanachter het gipsmasker, kon ik ook niet meer zelf alles doen. Het is voor mij altijd vrij moeilijk om hulp te vragen, terwijl ik dat toch wel eens nodig heb. Ik heb dus ook de eigenwijzigheid in dat masker gestopt.

Op het moment dat ik het masker afdeed, kwamen er een hoop emoties los van binnen. Ik was blij dat ik door Oege weer opgewacht werd want ik trilde behoorlijk. Dank je Oege voor je hand op mijn schouder.

Het verzorgen van Oege was weer een andere uitdaging. Ik kon meteen uitproberen of ik minder onzeker was. Nou dat was ik. Ik vond het ontspannend om te doen en Oege ook geloof ik. Hij was in ieder geval helemaal weg. Ik vond het wel jammer dat ik Oege niet door het labyrint kon brengen, maar kon ook dat aanvaarden. Alles bij elkaar een erg mooie ervaring die ik niet had willen missen.

Marianne

Ik had van te voren al over de Ceremonie nagedacht en wist heel goed wat ik los wilde laten. Maar aangezien dat wel heel erg groot is en ik bij een workshop die ik vlak daarvoor ergens anders deed een mooie boodschap kreeg, heb ik besloten welk stuk ik eerst aan zou pakken.

Mijn doel? Het accepteren van het vrouwelijke (wat staat voor kwetsbaarheid, intuïtie, emotie, zachtheid etc etc) in mij.
Wat moet ik daarvoor loslaten … mijn neiging om dat weg te stoppen ...

Mijn masker werd rood/oranje met pluizige roze friemeltjes ... menig geschokte blik gehad bij het zien van het masker maar na de uitleg was het duidelijk ... Toen kon ik dus heel goed uitleggen waar mijn masker voor stond.

Bij de uitleg over wat we gingen doen ontstond een knoop in mijn maag en de neiging om het voor gezien te houden. Gewoon angst voor wat er zou gebeuren en opstandigheid omdat delen van mij een stapje naar achteren moeten doen of die mogen verdwijnen om hier ruimte voor te maken.

Terwijl ik mijn gipsmasker op kreeg ademde/stopte ik dus alles wat ik los wilde laten in het masker ... Dit begon met de patronen die ik heb m.b.t. dit thema met hierbij de dank voor wat ze me tot dan toe gebracht hadden.
Terwijl ik die zo 'losliet', kwam er ook langs de schaamte die ik voel voor het tonen van emotie/kwetsbaarheid en daarna de haat die ik er voor voel ... Dat was wel even schrikken maar oke ook dat in het masker gestopt. Was een tikje beroerd en hoopte dat ik alles binnen zou houden (is gelukt).

Was blij met mijn tante als verzorger en had geen moeite om haar naar buiten te volgen. Masker af was wel lekker, achterlaten voelde ook goed en toch ging ik met een zwaar hart, hoofdpijn en nog steeds beroerd terug naar binnen. Binnen aangekomen na het 3e deel voelde ik me wat beter.

En toen het verzoek om te vertellen waar het masker dat we hadden gemaakt voor stond. Dus masker gepakt en geluisterd naar wat ze voorstelden/betekende. En hoe dichter het bij mij kwam hoe meer mijn keel dicht ging zitten. Ik kreeg in eerste instantie geen woord uit mijn keel toen ik aan de beurt was.

Wat er gebeurde en waarom ik moest huilen, weet ik niet. Maar ik heb me niet zwak gevoeld, ik heb me niet geschaamd voelde me wel een tikje ongemakkelijk dat wel. Ik was heel blij met de groepsknuffel en de reacties. Heb nu gezien/gemerkt dat er ook positieve reacties op kunnen komen.

Sandra

Wat ik op mijn masker wilde maken was me in de eerste instantie nog niet heel duidelijk; wist wel wat ik wilde uitbeelden maar hóe was nog even de vraag. Uiteindelijk heb ik mijn masker een klein masker over de ogen gegeven, waarmee ik wilde laten zien dat er niet een heel groot iets was wat ik wilde achterlaten, maar wat wel iets was wat dingen in een volgend leven makkelijker zou maken. Het is geen heel bijzonder masker geworden, maar het was goed zoals ‘ie was.

De geleide meditatie onder begeleiding van de trommels vond ik heel bijzonder, ik voelde me echt naar beneden getrokken worden en had zelfs moeite om de meditatie af te ronden omdat het zo goed voelde.

Tijdens het 2e deel van de Ceremonie mocht ik eerst degene aan wie ik was gekoppeld verzorgen. Ik was zelf erg ontspannen en zij was heel rustig. Het masker opbrengen was mooi om te doen. Het begeleiden naar het dodenrijk vond ik wel wat lastiger, omdat je toch iemand naar een plek brengt waar diegene dingen gaat achterlaten die voor hem/haar héél persoonlijk zijn, en daarnaast had ze het koud.

Als dode vond ik de Ceremonie heel mooi. Het was voor mij direct duidelijk wat ik in het masker kwijt wilde, en had ook maar heel kort de tijd nodig om dat erin te visualiseren. Wat ik kwijt wilde was een bepaalde kleine angst wat voor mij nog een drempel was om een stap die komen moest te zetten. Het voelde goed om het masker af te zetten en voor me uit te gooien in het labyrint.

Eenmaal weer terug in het huis was ik nog onder de indruk van wat er allemaal gebeurde, en wat ik allemaal wel en niet meer voelde. Toen het voorstel kwam om toch nog iedereen zijn/haar masker uit te laten leggen was ik direct heel benieuwd naar ieders ervaring. De grouphug aan het eind voelde ook heel goed.

De begeleiding was perfect, de diepgang en symboliek in dit ritueel was super.

En guess what ? …. Direct na thuiskomst heb ik zonder enige twijfel de stap genomen waarvan ik de drempel in het masker heb achtergelaten…. en het voelt zó goed !

Maud